2015

door Jonathan Cohen

Ik zit in het vliegtuig terug naar Engeland en staar uit het raam het donker in, het lichtje aan het einde van de vleugel is het enige dat ik kan zien. Het flikkerende lichtje. En de maan heel in de verte.

Wat ik zie voelt een beetje als de binnenkant van mijn hoofd. 2014 is voorbij en alles het dat het me gebracht heeft voelt zo onwerkelijk dat ik maar moeilijk kan geloven dat het mijn leven is. Voor een groot deel voelde het als een kut jaar. Van een mentale terugval tot een gebroken enkel tot kinkhoest, werkelijk waar alles leek mis te gaan.

Maar ik werd verliefd op een jongen. Hij was gebroken en had een geschiedenis waar menig boeketreeks bij zou verbleken, maar ik bleef bij hem. Hopend dat ik hem kon helpen. En hopend op hoop en misschien toch een lichtje aan het einde van zijn tunnel voor ons samen.

En nu staar ik dus uit dit vliegtuigraampje en kijk ik naar het flikkerende lichtje en de maan, en moet ik lachen ondanks het afgelopen jaar. Het is net de binnenkant van mijn hoofd. Ik voelde me zo zwart het hele jaar, maar toch is er nu een lichtje. Ik lach omdat het enige dat ik liever wilde dan al het andere mede uit alle mislukkingen voortgekomen is. Wij.

Ik hou niet van goede voornemens. Meer van veranderingen en nieuwe-beginnen. Van het afsluiten van zwarte perioden bijvoorbeeld. Het voelt goed om eindelijk afscheid te kunnen nemen van 2014.

Dit jaar heb ik geleerd wat het is om eenzaam te zijn, en hoe moeilijk het is om patronen te doorbreken. Ik heb geleerd dat yoga alles beter maakt en dat ik me altijd alleen zal voelen wanneer ik niet alleen kan zijn.

In 2015 wil ik het mezelf wat minder moeilijk maken allemaal. En wat gelukkiger zijn, met wat ik heb en met wie ik ben, dat ook.