Mijn stage is fijn. Heel fijn. Meer verwachten is waarschijnlijk onrealistisch... maar ik wil zoveel meer. Ik ben ongeduldig en wil echte verantwoordelijkheid.
Nieuwe dingen doen is fijn. Maar het is fijner wanneer het een uitdaging is, blijft. Ik wilde ervaring opdoen in een goede omgeving, nu denk ik dat ik liever bij nul wil beginnen en mezelf wil leren zwemmen. Ik wil niet accepteren dat ik niets kan... het feit dat ik nooit in een functie heb gewerkt waarbij ik moest telefoneren, betekent dat dat ik het niet kan? Dat iemand het stap voor stap moet uitleggen, en dat ik het niet waard ben om betaald te krijgen?
Ergens wil ik graag iemand (mezelf misschien wel) door elkaar rammelen en schreeuwen dat ik zoveel meer kan. Dat ik geen mensen wil bellen en schemas wil maken, geen dingen wil uitprinten en ophangen. Ik snap dat het moet gebeuren, en dat het de praktische kant is van een organisatie... maar ik wil trillen van de zenuwen omdat ik niet weet hoe en constant vooruit denken.
Ik wil vallen en leren vliegen, maar hoe begin je aan iets groots wanneer zelfs de kleinste stappen al gigantisch voelen?
Geen opmerkingen :
Een reactie posten