Ik ben alleen en ik vind het niet erg. Dat is toch zo vreemd aan alleen zijn: soms ben je alleen en is het het ergste dat er op de wereld is, en soms is het het beste. En soms is het allebei tegelijk, dat is misschien nog wel het gekste.
Vaak vind ik alleen zijn dus helemaal niet erg, en nu is gelukkig vaak. 'Alleen' gaat goed samen met niets doen en series kijken op bed, met vroeg naar bed gaan en pindakaas eten uit de pot en sushi met je vingers, met geen sokken dragen en eigenlijk liever ook geen broek. Het gaat goed met hard meezingen met One Direction en ook met in een hoekje kruipen en jezelf een beetje zielig vinden als je te lang naar The Smiths luistert.
Eindeloos boeken lezen in bed, en schrijven op de spiegel omdat er niemand is die dat stom vindt.
En dan terwijl ik me bedenk hoe fijn dat allemaal is, bedenk ik me dat ik alles dat zo fijn is alleen ook gewoon kan doen met hem erbij. Want hij vindt me dus helemaal nooit stom of dom of gek, en snapt dat ik soms stil wil zijn. Eigenlijk is dat dus samen en alleen tegelijk. Alleen, maar samen omdat je elkaars hand kan vasthouden en kan knuffelen, elkaars kleding kan dragen (ik dan toch) en gewoon even op schoot kan kruipen omdat je dat graag wilt.
En dan opeens is alleen zijn niet meer het fijnste, maar het ergste.
Geen opmerkingen :
Een reactie posten